Café Nihilisme

Toen dit café in het voorjaar van 1899 openging, ging er een schok door de stad, want er hing vrijwel niets aan de muren.

 

Adolf Loos had het ingericht, en Loos vond ornament verspilling en op den duur zelfs onbeschaafd. Geen stucwerk, geen pluche, geen vergulde spiegels, alleen gebogen stoelen, messing en licht. Het Weense publiek dat gewend was aan kroonluchters doopte het de zaak meteen om tot Café Nihilisme.

 

Dat werkte precies zoals je zou hopen. Binnen een paar jaar zaten hier Klimt en Schiele, kwamen schrijvers als Robert Musil langs en speelden schakers hele middagen vol, en hoorde het café bij de vaste route van iedereen die in deze buurt iets aan het omgooien was.

 

Van dat interieur is bijna niets over. In de jaren dertig is de hele zaak opnieuw ingericht door een andere ontwerper, en wat je vandaag binnen ziet is een reconstructie van die tweede versie, niet van de kale ruimte van Loos.

 

Vanaf hier loopt de Operngasse recht op het grootste podium van de stad af.