De toren die uitkeek naar de redding

Hoog in de zuidtoren zat een kamer met een man erin die niet weg mocht. De torenwachter keek dag en nacht over de stad uit, luidde bij brand en sloeg alarm bij alles wat van buiten kwam, en die wacht werd hier tot halverwege de twintigste eeuw volgehouden.

 

In de zomer van 1683 was dat de belangrijkste functie van de kerk. Vanaf deze toren hielden waarnemers de heuvels in de gaten, want daar moest het ontzettingsleger vandaan komen, en in de nacht van elf september zagen ze eindelijk waar ze twee maanden op hadden gewacht: vuren op de Kahlenberg. Starhemberg liet vanaf dezelfde plek lichtkogels afschieten, zodat buiten de stad te zien was dat Wenen nog overeind stond.

 

De overwinning hangt tegenwoordig in de noordtoren. De Pummerin, de zwaarste klok van Oostenrijk, werd in 1711 gegoten uit brons van veroverde Ottomaanse kanonnen, dus het geschut dat de muren beschoot roept nu op tot de mis. Die eerste klok ging verloren in de brand van 1945, waarna hij opnieuw werd gegoten uit zijn eigen brokstukken.

 

Je hoort hem maar een paar keer per jaar, en op oudejaarsavond luistert het halve land mee.

 

De Rotenturmstraße loopt vanaf de dom naar het noorden, en daar begon iets wat Wenen beroemder heeft gemaakt dan de belegering.