Het theater dat er niet meer is

Het hotel aan je rechterhand is wereldberoemd om een taart, maar tot 1870 stond op deze hoek het Kärntnertortheater, de grootste schouwburg van de stad, met de ingang ongeveer waar nu de luifel hangt.

 

Daar ging op zeven mei 1824 de negende symfonie in première. Beethoven stond op het podium, bladerde in de partituur en gaf de inzetten aan, terwijl de werkelijke leiding bij de kapelmeester lag, want de componist was op dat moment vrijwel volledig doof.

 

Toen het stuk uit was en de zaal opstond om te applaudisseren, bleef hij met zijn rug naar het publiek staan omdat hij er niets van hoorde. Een van de solisten, de altzangeres Caroline Unger, liep naar hem toe en draaide hem om, zodat hij kon zien wat hij niet kon horen. Het verhaal is zo vaak naverteld dat het bijna te mooi lijkt, maar verschillende aanwezigen hebben het onafhankelijk van elkaar opgeschreven.

 

Dat het theater er niet meer staat heeft een nuchtere reden, want toen de nieuwe opera aan de Ring openging was er voor twee van dit formaat geen publiek, en het oude gebouw werd gesloopt.

 

Van de zaal waar dit gebeurde is geen steen bewaard, alleen de plek onder je voeten.

 

Loop om de hoek naar het plein tegenover de Albertina.