


Je staat voor een poortgebouw, en dat is precies wat het ooit was. Hierachter lag Asterdorp, een dorp dat Amsterdam in 1927 liet bouwen om gezinnen die in de gewone stad als lastig golden op afstand te zetten.
Officieel heette het een woonschool. Wie zijn huur liet lopen, te veel dronk of zich op een andere manier buiten de norm bewoog, kwam hier achter een hoge muur te wonen om zich te laten omvormen tot een gewone huurder. De woningen zelf waren degelijk gebouwd in de stijl van de Amsterdamse School, met een plantsoen in het midden en de muur eromheen als duidelijkste architectonische keuze.
Wat de bewoners misten, was alles wat een buurt tot een buurt maakt. Bij de poort hield een opzichter bij wie er in- en uitging. Er golden huisregels, er was toezicht tot in de keuken, en kinderen uit Asterdorp werden op school meteen herkend aan hun adres. Het was een instelling met straatnamen.
In de jaren dertig groeide de twijfel over het idee dat armoede en gedrag zich met muren en toezicht laten bijsturen. In 1940 ontruimde de bezetter het dorp en gaf het een nog grimmiger bestemming, als verzamelplaats voor Joodse Amsterdammers op weg naar Westerbork. Na de oorlog raakte Asterdorp in onbruik en verdween het onder de sloophamer.
Wat ervan over is, staat hier op Asterdwarsweg 10. Een poort zonder dorp erachter, en een herinnering aan hoe dicht zorg en controle bij elkaar kunnen liggen.
Heb je suggestie voor dit verhaal?