De Cocaïnefabriek

In deze doodgewone straat in Amsterdam-Zuid stond vanaf 1900 een fabriek die Nederland wereldberoemd maakte in een handel waar het land vandaag liever over zwijgt. De Nederlandsche Cocaïnefabriek werkte hier volkomen legaal en groeide uit tot een van de grootste leveranciers ter wereld.

Cocaïne gold in die jaren als een gewoon medicijn. Artsen verdoofden er patienten mee en apothekers verkochten het over de toonbank, en tijdens de Eerste Wereldoorlog kregen soldaten het om wakker te blijven en hun angst weg te drukken. De grondstof kwam uit Nederlands-Indië, waar op Java cocastruiken op plantageschaal werden verbouwd en de bladeren per schip een halve wereld verderop in Amsterdam werden afgeleverd.

Terwijl land na land de stof aan banden legde, draaide de fabriek hier nog decennia door. Pas in de jaren zestig werd de productie verboden en sloot de cocaïnelijn, waarna het pand tot 1997 andere medicijnen bleef maken.

De stof zelf bleef wel. Cocaïne hoort tot de meest gebruikte illegale drugs van het land en komt met tonnen tegelijk binnen via de haven van Rotterdam, weggestopt tussen containers met fruit en metaal. De strijd om die markt levert een geweld op waar Amsterdam geregeld mee te maken krijgt, en dat begon hier, in een fabriek met een vergunning.