


Hier aan het water staat de Schreierstoren, een van de oudste nog bewaard gebleven bouwwerken in Amsterdam, gebouwd rond 1487 als onderdeel van de stadsmuur. Je staat op de plek waar de stad eindigde en het open water begon – het punt vanwaar schepen vertrokken voor reizen die jaren konden duren.
De naam is eeuwenlang verkeerd begrepen. Het verhaal gaat dat de naam ‘huilende toren’ betekent, verwijzend naar de vrouwen die hier stonden te jammeren en te huilen terwijl hun echtgenoten uitvaarden, misschien wel om nooit meer terug te keren. Het is een prachtig beeld – en niet helemaal verzonnen – maar taalkundig gezien is het waarschijnlijk onjuist. De naam is vrijwel zeker afgeleid van ‘schraye hoek’, een oud woord voor een scherpe hoek, omdat de toren bij een bocht in de stadsmuur stond. Het romantische misverstand bleef gewoon beter hangen dan de saaie waarheid.
Wat hier werkelijk gebeurde, was een vertrek op enorme schaal. Vanaf deze kade voeren schepen naar de Oostzee, naar Azië, naar de hele bekende wereld. En een schip dat maandenlang op zee was, moest voedsel aan boord hebben dat niet bederfelijk was. Harde Nederlandse kaas was hiervoor ideaal – rond, compact en lang houdbaar – en werd in het ruim van het schip vervoerd, zowel als proviand als handelswaar. Kaas uit de dorpen van Noord-Holland begon zijn reis rond de wereld vaak juist hier.
Vanaf hier lopen we, met het water in onze rug, nog een klein stukje verder en slaan we rechtsaf de Zeedijk in. Na slechts een paar stappen zie je aan je linkerhand onze volgende stop verschijnen: een kapel die vernoemd is naar een Noorse koning.
Heb je suggestie voor dit verhaal?