Het Mirakel van Amsterdam

Voor een middeleeuwse stad was een wonder het beste wat er kon gebeuren. Pelgrims brachten geld mee, en met dat geld kwamen kerken, herbergen en aanzien. Amsterdam was rond 1345 een handelsplaatsje van een paar duizend zielen dat leefde van vis en bier, en voor een pelgrim lag de route elders. Dat veranderde in een huis dat op deze plek stond.

Het draait om de hostie, het stukje brood dat in de katholieke mis het lichaam van Christus wordt en daarom met de uiterste zorg werd behandeld. Ysbrant Dommer, die op sterven lag, kreeg er een toegediend en gaf die kort daarna weer over. Zijn huisgenoten gooiden het braaksel in de haard. De volgende ochtend lag de hostie ongeschonden tussen de as. Men bracht hem naar de Oude Kerk, en de dag erna lag hij hier weer. Dat gebeurde drie keer.

Een jaar later verklaarde de bisschop van Utrecht het tot wonder en verrees op deze plek de Heilige Stede. Pelgrims kwamen uit heel Europa, onder wie Maximiliaan van Oostenrijk, die na zijn bezoek genas en de stad zijn keizerskroon schonk. Die kroon staat sindsdien op de Westerkerk en in het stadswapen.

De kapel verdween in 1908 en de zuil naast je houdt de plek vast. Elk jaar in maart lopen hier 's nachts duizenden mensen zwijgend langs, in de Stille Omgang.

We steken over naar de Kalverstraat en volgen die zuidwaarts tot het Spui.