Het Vondelparkpaviljoen

Het gebouw voor je kwam tussen 1879 en 1881 tot stand naar een ontwerp van architect W. Hamer, als café-restaurant met woningen erboven. Op de bovenste verdieping woonde de pachter, boven de zaal waar zijn gasten zaten.

Een paviljoen als dit maakte van het park een plek om te blijven. Het was aangelegd om in te wandelen en te rijden, en pas met een zaal waar je kon zitten, eten en elkaar spreken ging het ook ’s avonds leven. Het publiek dat erop afkwam werd kleurrijker dan de oprichters voor ogen hadden, met kunstenaars, schrijvers en iedereen die een avond discussiëren verkoos boven een avond thuis.

In 1972 trok het Nederlands Filmmuseum erin. Veertig jaar lang lagen de filmblikken van het land achter deze gevel, en wie een stomme film of een vergeten Nederlandse speelfilm wilde zien kwam naar het Vondelpark. In 2012 verhuisde het instituut onder de naam EYE naar de overkant van het IJ, naar een gebouw dat net zo hard om aandacht vraagt als dit.

Neem het pad dat langs de vijver verder het park in loopt en houd links aan, tot je voor een bronzen man op een hoge sokkel staat.