Huis de Pinto

Tussen de nieuwbouw van de Sint Antoniesbreestraat staat één gevel die eruitziet alsof hij aan een gracht hoort: breed, van zandsteen, met de allure van een koopmanshuis aan een doodgewone winkelstraat. Het huis is van rond 1605, en in 1651 kocht Isaac de Pinto het van Jan Jansz Carel, een van de eerste bewindhebbers van de VOC. De De Pinto's waren Portugese Joden die voor de inquisitie uit Iberië waren vertrokken en in Amsterdam uitgroeiden tot kooplieden en bankiers van formaat, de Rothschilds van de zeventiende eeuw.

Hun rijkdom werd een begrip in de buurt, waar het verhaal ging dat de muren binnen met gouden dukaten waren bekleed, en toen de stad in 1696 in opstand kwam tegen een nieuwe belasting op begrafenissen kwam de menigte hier naar binnen en plunderde het huis.

Drie eeuwen later scheelde het weinig of het pand was alsnog verdwenen, want er lagen plannen voor een vierbaansweg dwars door de Nieuwmarktbuurt. Juist dit huis werd het symbool van het verzet daartegen, en die strijd werd gewonnen: de weg is er nooit gekomen, de metro wel.

Binnen zit nu een ruilbibliotheek waar je gewoon naar binnen kunt lopen, en boven de leestafels hangen de beschilderde plafonds van de restauratie.