In 't Aepjen

Aan de kop van de Zeedijk valt één gevel uit de toon, omdat hij van hout is in een straat vol baksteen. Van de honderden houten huizen die Amsterdam ooit telde staan er nog twee overeind, en dit is er één van. Het andere verstopt zich op het Begijnhof. Na de stadsbranden van de zestiende eeuw verbood het stadsbestuur hout als bouwmateriaal, waarna Amsterdam zichzelf in steen opnieuw optrok en dit pand uit omstreeks 1550 er als een overblijfsel tussen bleef staan. De gevel helt licht voorover, zoals oude houtbouw dat doet, en de balkkoppen steken er nog uit.

Hierachter dronken zeelieden hun laatste borrel voordat ze een paar honderd meter verderop aanmonsterden. Het verhaal gaat dat matrozen die hun geld hadden verdronken hun rekening vereffenden met een aapje uit Oost-Indië. Al snel zat het logement vol apen en vlooien, en wie de volgende ochtend krabbend de dijk op liep kreeg te horen dat hij zeker in 't Aepjen gelogeerd had.

Het aardige is dat het stadsarchief nergens laat zien dat hier ooit een herberg zat. Wat er wél in staat is de naam van een vroege bewoner: Jan Claesz 'int Aepgen. Misschien dankt de kroeg zijn naam dus gewoon aan een man, en de hele uitdrukking aan hem.

We lopen de Zeedijk in, weg van de kerk, tot nummer 63 je aan de overkant van de straat tegemoetkomt.