Kesbeke

Op de hoek van de Adolf van Nassaustraat zit een bedrijf waarvan je de potten in half Nederland in de koeling ziet staan, en dat begon in een kelder.

Charles Kesbeke was bakker in Zeeland en kwam na de Tweede Wereldoorlog met zijn gezin naar Amsterdam. Het zure dat de stad at, de augurken en zilveruitjes die bij elke haring en elke borrel hoorden, kwam voor de oorlog grotendeels van Joodse handelaren, en van hen waren er in 1945 bijna geen over. In dat lege stuk markt begon Kesbeke, vanuit een kelder in het centrum.

Hij maakte in wat hij kon krijgen en verkocht de rest erbij: vis, worst, fruit, alles wat voorhanden was. Het wassen, inmaken en vullen van de dikke glazen potten ging met de hand, en daarna gingen ze naar cafés, fabrieken en voorbijgangers bij zijn kraam. In een kamer boven de kelder zaten zijn vrouw en zijn drie dochters uien te pellen.

Een officieel bedrijf werd het pas in 1960, want Charles had een hekel aan papierwerk en liet dat over aan zijn zoon Camiel. Toen de Amsterdamse warmoezeniers verdwenen moest de aanvoer uit het buitenland komen, en in 1977 betrok het bedrijf dit pand op de hoek. Tegen die tijd was Kesbeke in de stad al zo'n beetje een soortnaam voor zuur geworden.