
Aan de oostrand van het plein staat een halve cirkel van elf stalen platen, elk een slag groter dan de vorige, rond een glanzende zuil van ruim drie meter hoog. Het is het monument voor de vrouwen van Ravensbrück, het concentratiekamp ten noorden van Berlijn waar vanaf 1939 tienduizenden vrouwen gevangenzaten, velen van hen samen met hun kinderen. De gedenkplaat herinnert aan de negentigduizend vrouwen en kinderen en de twintigduizend mannen die er zijn omgebracht.
Op een van de platen staat: Voor haar die tot het uiterste Neen bleven zeggen tegen het Fascisme. Het initiatief kwam in 1972 van het comité van overlevenden zelf, en bij de onthulling drie jaar later stonden zeven van hen erbij.
Uit de zuil komt met tussenpozen licht en geluid, waarbij het licht langzaam opkomt en weer wegsterft, voor de vrouwen die terugkwamen en voor hen die bleven. Elk jaar op 13 april wordt hier de bevrijding van het kamp herdacht.
Vanaf het monument lopen we in zuidwestelijke richting door, naar de punt van het plein waar het Concertgebouw staat.
Heb je suggestie voor dit verhaal?