Vanaf de jaren negentig ging het mes in de wijk. Het plan was duidelijk: de hoogbouw moest grotendeels weg en er kwamen rijtjeshuizen met een voor- en achtertuin voor in de plaats. In de jaren die volgden verdwenen duizenden woningen.
Niet iedereen vond dat de oplossing. Slopen wat er stond betekende ook het uitwissen van een idee, en van de buurten die erin waren gegroeid.
Wat je hier binnenloopt is het antwoord op die discussie. Een deel van de oorspronkelijke opzet bleef staan, met de honingraatflats, het parkachtige groen en het monument voor de ramp, en dat deel heet sindsdien het Bijlmermuseum.
Zes flats bleven over, grondig opgeknapt, met daartussen nog altijd de autovrije ruimte waar het ooit allemaal om begon. Je loopt vanaf hier dus niet langs een reconstructie, maar door het echte ding.
We gaan het museum in, en beginnen bij een plek waar een gemeenschap zelf ruimte maakte.
Heb je suggestie voor dit verhaal?