
Je staat in een straat die de naam draagt van de man die haar bedacht. Jan Ernst van der Pek was architect en idealist, en hij vond dat arbeiders recht hadden op een fatsoenlijk huis met licht, lucht en een stukje groen voor de deur. Vanaf 1917 kreeg hij daar in Noord de ruimte voor, op een stuk polder waar tot dan toe vooral weiland lag.
Samen met zijn vrouw Louise Went, een van de eerste woningopzichteressen van het land, keek hij naar de Engelse tuindorpen. Dat zie je terug in wat om je heen staat: rode baksteen met gele banden, puntgevels, erkers en lage rijtjes die zich naar de straat toe openen. Grote architectuur blijft het nergens, en juist daarin zit de kracht, want alles is gebouwd op de maat van de mensen die er zouden wonen.
Na de bloeijaren kwam de dip. In de jaren zeventig en tachtig stapelden armoede, drugsoverlast en achterstallig onderhoud zich op, en in 2008 kreeg de buurt officieel het stempel aandachtswijk. Woningcorporatie Ymere wilde grote delen slopen en vervangen door duurdere nieuwbouw. De bewoners kwamen daartegen in actie, gehecht aan hun huizen en aan het idee waar die uit voortkwamen.
Het werd een compromis. Het zuidelijke, mooiste deel ging op de schop en bleef overeind, elders bleef het bij lichtere ingrepen. Wat Van der Pek bedacht staat er daardoor nog steeds, en het is opnieuw een van de meest gewilde adressen van Noord.
Heb je suggestie voor dit verhaal?