Westerkerk

De toren voor je is met zevenentachtig meter de hoogste van de stad, en hij liegt. De zachte, drassige Amsterdamse grond kon het gewicht van een volledig stenen toren onmogelijk dragen, dus is het bovenste deel van hout gemaakt en zo geschilderd dat het op metselwerk lijkt. Boven op die houten bedriegerij staat een replica van de keizerskroon van Maximiliaan van Oostenrijk, die de stad het recht gaf een kroon boven haar wapen te voeren.

Ergens onder je voeten ligt Rembrandt van Rijn begraven, in een ongemarkeerd huurgraf voor armlastigen. Aan het eind van zijn leven was hij alles kwijt, en zijn resten deelden de grond met vreemden tot het graf na twintig jaar werd geruimd om plaats te maken voor de volgende.

Een paar straten verderop luisterde een meisje dat zich schuilhield naar de klokken van deze toren. Anne Frank schreef meer dan eens over het carillon en over de troost die het haar gaf, en ook over de dag dat de Duitsers de klokken weghaalden. Na de oorlog kwamen ze terug, en ze slaan hier nog altijd elk kwartier.

We lopen om de kerk heen naar de Westermarkt aan de kant van de Keizersgracht, waar drie roze driehoeken in de stoep liggen.