De kade onder het Parlement

Op dertien maart 1838 kwam het ijs op de Donau in beweging, liep vast bij het eiland Csepel ten zuiden van de stad en duwde het water terug de straten in. Pest lag vlak, laag en dicht bebouwd, en de meeste huizen waren opgetrokken uit leem zonder fundering. Binnen een dag begonnen ze te zakken.

Van de ruim vierduizend huizen die de stad telde stortten er meer dan tweeëntwintighonderd in en bleven er nog geen twaalfhonderd heel. Vijftig- tot zestigduizend mensen raakten dakloos, honderddrieënvijftig kwamen om.

Die eerste avond zat baron Miklós Wesselényi in de schouwburg. Halverwege de voorstelling hoorde hij wat er gaande was, liet een boot komen en bleef dagenlang roeien tussen de instortende huizenblokken om mensen van zolders en daken te halen. Hongarije noemt hem sindsdien de schipper van de watersnood.

Daarna werd er anders gebouwd. Leem werd in de binnenstad verboden en geen steen mocht nog zonder goedgekeurde tekening omhoog. Op gevels in de oude binnenstad zitten nog altijd kleine tegels die aangeven hoe hoog het water die week kwam, vaak een stuk boven je hoofd.

Volg het water naar het zuiden. Tweehonderd meter verderop staan er schoenen op de rand van de kade.