De Kettingbrug

In december 1820 stond een jonge huzarenkapitein aan deze oever te wachten op een overtocht die niet kwam. Het ijs dreef op de rivier, de veerlieden voeren niet, en István Széchenyi bleef een week aan de verkeerde kant terwijl zijn vader in Wenen werd begraven. Twaalf jaar later richtte hij de vereniging op die hier een vaste brug zou bouwen.

Het ontwerp kwam van de Engelsman William Tierney Clark, de uitvoering lag bij de Schot Adam Clark, die geen familie van hem was, en het geld kwam van de Weense bankier György Sina. In 1842 ging de eerste steen de grond in. Toen in juli 1848 de laatste ketting omhoog werd gehesen, brak de takel, stortte het werkdek in de rivier en moest Széchenyi zelf naar de kant zwemmen.

De brug ging open op twintig november 1849, drie maanden nadat de Oostenrijkers de Hongaarse vrijheidsstrijd hadden neergeslagen, en het lint werd doorgeknipt door de generaal die de wraak daarvoor uitvoerde. Széchenyi was er niet bij en heeft zijn brug nooit overgestoken, want hij zat toen al in een inrichting bij Wenen.

De leeuwen kwamen pas in 1852, van de hand van János Marschalkó. Iedere Boedapester kent het verhaal dat de beeldhouwer vergat tongen te maken en zich daarom in de Donau wierp. Ze hebben gewoon tongen, alleen zie je ze niet van onderaf.

In januari 1945 lag ook deze brug in het water. Hij werd heropend op twintig november 1949, precies honderd jaar na de eerste keer.

Deze brug heeft twee uiteinden en achter allebei ligt een wandeling. Aan deze kant tilt de kabelbaan je in anderhalve minuut de Burchtheuvel op, met een ziekenhuis in de rots en een toren die zijn kerk kwijtraakte. Aan de overkant begint Belváros, met de Párisi udvar onder zijn glazen koepel en een kerk die een gebedsnis naar Mekka in de muur heeft staan.

Steek de brug over naar Pest. Aan de overkant stop je bij tram 2, die je in een paar minuten terugbrengt bij het Parlement, en wie liever loopt volgt de kade een kwartier naar het noorden.