De laadkade aan Belgrád rakpart

De stenen waar je nu overheen loopt zijn zelf het bouwwerk. Deze kade is in trappen aangelegd, met een lager niveau vlak boven het water en hellingen die naar beneden voeren, omdat hier schepen werden geladen en gelost. De Donau-stoomvaartmaatschappij begon er in 1853 mee en metselde aan weerszijden van de Kettingbrug driehonderdvijfenveertig meter kademuur voor haar eigen vloot. Ingenieur Ferenc Reitter breidde dat in de jaren zestig uit, en tussen 1871 en 1875 maakte de staat het werk af over de hele stadsstrook.

Twee doelen vielen hier samen. De kade moest laden mogelijk maken en tegelijk het water tegenhouden, en hoe hoog ze daarvoor moest worden stond al vast sinds de ijsvloed van maart 1838.

De onderste steen van deze laadkade is in Hongarije bekend geworden door een gedicht van Attila József uit 1936, waarin hij er zit en een meloenschil voorbij ziet drijven.

Volg de kade verder zuidwaarts, tot hij uitkomt op het plein met de groene brug en het grote bakstenen gebouw.