De Vajdahunyad-burcht

Deze burcht had er allang niet meer moeten staan. Hij heet officieel de Historische Gebouwengroep, en Ignác Alpár won in 1893 de prijsvraag met een plan om duizend jaar Hongaarse bouwkunst in één complex te vangen. Eenentwintig onderdelen werden het, allemaal herkenbare citaten: de Romaanse poort van de abdijkerk van Ják, de donjon van de echte Vajdahunyad in Transsylvanië, de Apostelentoren van Segesvár, een renaissancevleugel, en een barokke vleugel uit de tijd van Maria Theresia.

Door de krappe planning en het budget werd dat alles opgetrokken uit balken, gips en zeildoek, net als de rest van het tentoonstellingsterrein, en net als de rest zou het na afloop worden afgebroken. Toen het zover was, weigerde de stad mee te werken. Kranten schreven ertegen, architecten protesteerden, bezoekers bleven komen, en de landbouwvereniging drong aan op behoud. In 1902 begon Alpár opnieuw, nu met steen en baksteen: in 1904 stonden de gotische en de renaissancevleugel er, in 1908 was ook het Romaanse deel klaar.

Wat je ziet is dus de tweede versie, op dezelfde plek en in dezelfde vorm als het decor van 1896. Een nagebouwde verzameling gebouwen die zelf nooit hier hebben gestaan, in een stijl die niemand ooit zo heeft gebouwd, en toch is dit inmiddels zelf een beschermd monument. Binnen zit het Landbouwmuseum.

Loop de poort door naar de binnenhof, waar op een sokkel een gestalte met een diepe kap zit.