Het Invalidenhuis, te groot voor zijn eigen straat

Aan één kant van deze smalle straat loopt een gevel die maar niet ophoudt. Honderdnegentig meter lang is hij, met zevenenveertig vensterassen, en vanaf geen enkel punt in de straat krijg je hem in zijn geheel te zien. Verderop langs die gevel liggen drie poorten.

Dit was het Invalidenhuis. Aartsbisschop György Széchényi zette in 1692 geld opzij voor soldaten die invalide terugkwamen uit de oorlog tegen de Turken, en ruim twintig jaar later ging de eerste steen de grond in. Vanaf het eind van de jaren twintig van de achttiende eeuw leidde de Weense bouwmeester Anton Erhard Martinelli het werk, met het Hôtel des Invalides in Parijs als voorbeeld: vier vleugels van bijna tweehonderd meter rond een binnenplaats, met ruimte voor duizenden mannen en hun gezinnen. Maria Theresia vond het mooier dan welk paleis in Wenen ook.

Het is er nooit helemaal van gekomen. De oostelijke vleugel liep tegen de middeleeuwse stadsmuur aan en de stad Pest weigerde die te slopen, dus bleef het gebouw staan zoals Martinelli het achterliet toen hij in 1747 stierf. In 1783 liet Jozef II de invaliden verhuizen en maakte hij er een kazerne van, vernoemd naar keizer Karel. Sinds het eind van de negentiende eeuw zit het stadsbestuur van Boedapest erin.

Volg de gevel tot het einde en steek door naar de Ferenciek tere, naar de kerk op de hoek van de Kossuth Lajos utca.