Het plein van het Nationaal Lied

Met de rivier in je rug staan hier een standbeeld en een kerk met twee torens. De dichter op de sokkel heft zijn arm, en zijn blik gaat naar het plein waar je net vandaan komt.

Het beeld van Sándor Petőfi staat hier sinds 1882, betaald uit een landelijke inzameling, en dat staat ook zo in de sokkel gebeiteld. Miklós Izsó begon eraan, Adolf Huszár maakte het af en Miklós Ybl ontwierp het voetstuk.

Op 23 oktober 1956 stonden hier om drie uur ’s middags tienduizenden mensen. Acteur Imre Sinkovits droeg het Nationaal Lied voor en las daarna de eisen van de studenten op. Dat is hetzelfde gedicht dat Petőfi ruim een eeuw eerder voor het eerst voordroeg in het café in het steegje waar deze wandeling begon, en die middag groeide de bijeenkomst uit tot de opstand.

De kerk erachter is van de Griekse en Macedo-Walachijse kooplieden van Pest. Ze gingen eerst te kerke in het Servische kerkje in de Szerb utca, en in 1785 besloten ze een eigen huis te bouwen. Tussen 1791 en 1801 verrees het naar ontwerp van József Jung, en halverwege, toen de muren al half overeind stonden, bedacht de gemeenschap dat er een tweede toren bij moest. Af kwamen ze pas in de jaren zeventig van de negentiende eeuw, toen Ybl de torenspitsen tekende. De zuidelijke toren raakte in de oorlog beschadigd en staat er sinds 2010 weer.

Steek over naar de Váci utca en loop naar het noorden, tot je op de Kristóf tér komt, een plein van niks met een meisje op een fontein.