De Eerste Kamer

Hier zetelt de Eerste Kamer zolang het Binnenhof wordt verbouwd, en het is de kamer waar de meeste Nederlandse kiezers nooit bewust op hebben gestemd.

De naam is misleidend sinds de dag van de oprichting. De Kamer ontstond in 1815, tijdens de kortstondige vereniging met wat nu Belgie is, als concessie aan de zuidelijke adel die een eigen kamer wilde. Belgie vertrok in 1830. De Kamer bleef.

Er zitten vijfenzeventig senatoren, en niemand kiest ze rechtstreeks. Ze worden aangewezen door de leden van de twaalf provinciale staten, wat betekent dat jouw stem bij de provinciale verkiezingen een stap verder reist dan de meeste mensen doorhebben en hier eindigt.

Hun macht is bot en absoluut. Ze lezen wat de Tweede Kamer heeft aangenomen en zeggen ja of nee. Een komma veranderen zit er niet in, dus een gebrekkig wetsvoorstel gaat er ongewijzigd doorheen of sneuvelt helemaal.

Critici noemen dat te veel invloed voor een orgaan dat niemand bij naam heeft gekozen. Verdedigers noemen het de laatste veiligheidspal. Die discussie loopt al twee eeuwen, ongeveer even lang als de Kamer het land heeft overleefd waarvoor ze bedacht werd.

De volgende stop ligt aan de rand van het Binnenhof, ongeveer zeven minuten naar het zuiden.