De pier die terugkwam

Achttien jaar na de brand van de eerste pier kreeg Scheveningen een tweede. Prins Bernhard opende hem op 19 mei 1961, iets noordelijker dan zijn voorganger en gebouwd in beton en staal, waar de eerste van hout was geweest. Vier paviljoens liggen er als een reeks eilanden boven het water.

De bedoeling was dezelfde als bij het Wandelhoofd: de badplaats een reden geven om de zee op te lopen. De twintigste eeuw had andere plannen. Nederlandse vakantiegangers vlogen naar het zuiden, de boulevard raakte decennialang in verval, en de pier verzamelde lekkages, kleine branden en faillissementen. Hij ging dicht, weer open, en weer dicht.

Wat hem redde is waar Scheveningen altijd goed in is geweest: iets onwaarschijnlijks boven het water zetten en er mensen voor laten aanschuiven. Er draait nu een reuzenrad boven de Noordzee, aan het uiteinde staat een bungeetoren, en het bouwwerk loopt weer vol.

Hier vandaan ligt het dorp achter je en de horizon ervoor, en zo heeft Scheveningen zich al zevenhonderd jaar opgesteld.