De lauwerkrans die uitbleef

Van alle gebouwen in de stad noemt Dante dit het liefst. Mijn mooie San Giovanni, schrijft hij in de Hel, terwijl hij op dat moment al jaren verbannen is en weet dat hij er nooit meer binnen zal komen.

Hij werd hier gedoopt, zoals vrijwel iedere Florentijn van zijn generatie, en dat doopsel bleef hij zijn leven lang als zijn verbinding met de stad beschouwen. Wie naar binnen gaat vindt de achthoekige vont terug in het midden van de ruimte, onder een gewelf vol gouden mozaïek met een hel waarin de duivel zondaars verslindt, een voorstelling die hij als kind boven zijn hoofd had hangen.

In het laatste deel van de Komedie schrijft hij wat hij werkelijk hoopte: terugkeren met een andere stem, als dichter, en bij die vont de lauwerkrans ontvangen. De kroning van een dichter gebeurde normaal in Rome, dus hij vroeg om iets ongehoords, namelijk dat zijn eigen stad hem in zijn eigen doopkerk zou erkennen, en die kroning bleef uit tot ver na zijn dood in Ravenna in 1321.

De doopbonen en de gouden deuren van dit gebouw krijgen hun verhaal in onze andere Florentijnse wandelingen.

Vanaf hier lopen we terug naar het pleintje waar de wandeling begon, naar de toren aan de zuidkant.