De modderengelen

In de kelders van dit gebouw stonden de oudste verzamelingen van de bibliotheek, en daar liep het water als eerste naar binnen. Ruim een miljoen boeken, kranten en handschriften kwamen onder te staan, verzadigd met modder en stookolie.

Wat er daarna gebeurde had niemand georganiseerd. Jonge mensen uit heel Italië en daarbuiten kwamen op eigen houtje naar Florence, sliepen in treinwagons en bioscopen, en vormden ketens van handen die emmers modder naar buiten gaven en doorweekte banden naar boven. Een journalist noemde hen de modderengelen, en die naam is blijven hangen.

Het werk was zwaar en smerig, en het duurde maanden. De natte boeken gingen naar tabaksdrogerijen en stookruimtes in de omgeving, want nergens stond apparatuur voor zoiets, en pas gaandeweg bedachten specialisten hoe je papier droogt en heel houdt.

De werkplaatsen die uit die jaren zijn voortgekomen, krijgen hun verhaal in onze wandeling door Oltrarno.

Langs de kade naar het westen kom je bij de oudste brug van de stad.