De steen van Savonarola

Ergens tussen de Neptunusfontein en de voorgevel van het stadhuis ligt een ronde plaquette in de bestrating, met een tekst eromheen die de meeste voeten erover heen zien lopen, en op die plek stierf Girolamo Savonarola.

De dominicaanse monnik preekte in de jaren negentig van de vijftiende eeuw tegen de weelde van de rijken, en toen de Medici werden verjaagd kreeg hij Florence feitelijk in handen. Hij liet burgers hun spiegels, kaarten, parfums en schilderijen inleveren en op dit plein verbranden, het vreugdevuur der ijdelheden, waarvoor sommige kunstenaars eigen werk aandroegen.

Vier jaar later keerde de stemming. De paus excommuniceerde hem, de stad liet hem martelen, en in mei 1498 werd hij op nog geen honderd meter van zijn eigen brandstapels opgehangen en verbrand. De as ging in de Arno om verering van zijn resten te voorkomen. Elk jaar in mei liggen er alsnog bloemen op de steen.

Het paneel bij dit verhaal is in datzelfde jaar geschilderd en toont het plein waar je staat, met de galg en het vuur ervoor en het publiek eromheen. De gebouwen erop zijn dezelfde als die je nu ziet, tot aan de toren van het stadhuis en de bogen van de loggia aan de zuidkant.

De David die hier staat is een kopie op de oorspronkelijke plaats; het origineel verhuisde in de negentiende eeuw naar een museum en krijgt zijn volledige verhaal in onze wandeling over Michelangelo.

Onder de toren, achter de rij beelden, ligt de ingang van het stadhuis.