Goud zo dun als adem

Een vel bladgoud is zo dun dat het van je adem wegwaait, en in deze straten wordt er nog dagelijks mee gewerkt. Een vergulder legt het op een laag rode klei, drukt het aan met een penseel van eekhoornhaar en wrijft het op met een steen van agaat tot het spiegelt.

Kijk in het voorbijgaan door de open deuren. De ruimtes zijn smal en diep, met voorin een werkbank en achterin het donker, en wat er staat verraadt het vak: stapels lijsthout, een stoel zonder bekleding, een vergulde engel die op zijn rug ligt te wachten. Veel werkplaatsen hebben geen uithangbord, want hun klanten weten de weg.

Dit is geen folklore. Musea en verzamelaars uit de hele wereld sturen beschadigde panelen, lijsten en meubels naar deze paar straten, omdat de kennis om ze te herstellen hier onafgebroken is doorgegeven. Een leerling begint met vegen en lijm koken en mag pas na jaren aan het echte werk, net als vijf eeuwen geleden.

Steek Via dei Serragli over en loop door naar het ruime plein met de ruwe bakstenen kerk.