Het gezicht in de helm

Deze overdekte zuilenhal werd in de veertiende eeuw gebouwd voor plechtigheden in de buitenlucht, en functioneert inmiddels als een museumzaal waar nooit een kaartje aan te pas komt.

Het brons van de Perseus is het stuk om voor te blijven staan. Benvenuto Cellini goot het beeld in de zestiende eeuw in één keer, en toen het metaal tijdens de guts tekort dreigde te komen gooide hij volgens zijn eigen memoires zijn tinnen huisraad in de oven.

Het mooiste zit aan de kant die vrijwel niemand bekijkt. Loop om het beeld heen naar de achterkant van de helm, en in de versiering daarboven zit een gezicht met baard verborgen dat als zelfportret van Cellini wordt gelezen, weggestopt op de enige plek waar het publiek niet staat.

Vanaf de loggia lopen we de smalle hof in die van het plein naar de rivier loopt.