Binnen in de Almudena

Wie hier binnenkomt met een beeld van grijs gewelf en gebrandschilderd halfdonker in zijn hoofd, krijgt iets anders. Het plafond boven de middenbeuk is beschilderd in felle vlakken van rood, blauw, groen en goud, een twintigste-eeuws geometrisch patroon dat meer aan textiel doet denken dan aan een kerk. De iconen rond het hoofdaltaar zijn van Kiko Arguello, een schilder die ook de stichter is van een katholieke beweging, en hij werkte in een byzantijnse stijl die je in Spanje verder nauwelijks tegenkomt.

Er is nog iets eigenaardigs aan deze ruimte, al merk je het alleen als je op je richting let. De meeste kerken liggen oost-west, met het altaar naar de opkomende zon. Deze ligt noord-zuid, omdat het gebouw werd ingepast in het paleiscomplex, en daarmee won de koning het van de traditie.

Onder de kerk ligt een crypte uit het begin van de twintigste eeuw, met honderden zuilen die geen twee keer hetzelfde kapiteel hebben. Daar staat ook het laatmiddeleeuwse beeld van de Maagd van de Almudena, dat volgens de legende eeuwenlang ingemetseld in de stadsmuur heeft gezeten, en ligt de jonge koningin voor wie dit alles ooit begon.

Buiten steek je het plein over naar de poort van het paleis, waar de binnenplaats zich voor je opent.