Binnen in het stadsmuseum

In de vaste opstelling hangt een Allegorie van de stad Madrid die Goya in 1810 schilderde, en waar sindsdien telkens opnieuw overheen is geschilderd. Het doek toont een vrouwenfiguur die naar een ovaal medaillon wijst, en in dat ovaal zat oorspronkelijk het portret van José Bonaparte, de broer van Napoleon die op de Spaanse troon was gezet.

Toen de Fransen werden verdreven ging zijn gezicht eruit en dat van Ferdinand VII erin, en kwamen ze terug, dan keerde Bonaparte terug, wat zich zo vaak herhaalde dat niemand het meer bijhield. Uiteindelijk gaf men het op: het ovaal is nu leeg, op de woorden Dos de Mayo na, waarmee het schilderij precies zo vaak van mening veranderde als de stad eromheen.

Een verdieping lager staat de maquette die León Gil de Palacio in 1830 van Madrid maakte, twee decennia na de opstand, waarop de straten van deze wandeling terug te vinden zijn zoals ze toen lagen, inclusief het kazerneterrein waar je zo naartoe loopt en dat inmiddels verdwenen is.

Buiten gekomen loop je de Calle de Fuencarral terug naar het zuiden en neem je rechts de Calle de Divino Pastor, die uitkomt op de Plaza del Dos de Mayo.