
Door de draaideur op nummer 12 stap je een zaal binnen die sinds 1931 nauwelijks is veranderd: gebogen banken, gedempt licht en een bar in art deco van Luis Gutiérrez Soto. Perico Chicote opende hier de eerste cocktailbar van Spanje, vijf jaar voor de oorlog.
Hij bleef open toen de granaten kwamen. Dit was de bar waar de correspondenten uit het Hotel Florida hun avond eindigden, waar ze elkaar de verhalen vertelden die de censor nog niet had gezien, en waarover Hemingway later een kort verhaal schreef. Tussen deze deur en de Telefónica lag precies het stuk straat waar je beter kon rennen.
Dat is het beeld dat van deze straat blijft hangen, en het is ook het beeld waarmee deze wandeling eindigt: mensen die tussen twee inslagen door een cocktailbar in schoten, omdat het leven doorging terwijl het front vier kilometer verderop lag.
Het beleg hield nog tot eind maart 1939 stand, en toen het eindigde was Madrid de laatste grote stad die zich overgaf. Wat daarna kwam duurde zesendertig jaar.
Loop de Gran Vía uit en daal bij de Calle de Alcalá naar rechts, dan sta je binnen tien minuten op de Puerta del Sol, waar de stad in 1808 tegen Napoleon in opstand kwam en waar die wandeling begint. Metro Gran Vía ligt op honderd meter.
Heb je suggestie voor dit verhaal?