De beer, de aardbeiboom en kilometer nul

De bronzen beer naast je, met zijn poten tegen een aardbeiboom, dankt zijn plaats in het stadswapen aan een ruzie over een bos: in 1222 werd beslecht wie de grond rond de stad mocht gebruiken, waarbij de kerk de weiden kreeg en de stad de bomen en de jacht. Het beeld zelf werd pas in 1967 onthuld.

Onder je voeten ligt het tweede symbool van dit plein, want in het trottoir voor de Casa de Correos, het witte gebouw met de klokkentoren, zit kilometer nul, de steen waar alle Spaanse rijkswegen vanaf tellen.

De klok in die toren zet op oudejaarsavond het hele land stil. Vlak voor middernacht zakt de bal in de top langzaam omlaag, dan klinken vier kwartierslagen, en daarna volgen de twaalf slagen van twaalf uur, waarbij elke slag hoort bij een druif, twaalf in totaal, een voor elke maand van het nieuwe jaar, en wie ze allemaal op tijd wegwerkt mag op een goed jaar rekenen. Op het plein staan er tienduizenden voor, en de rest van Spanje kijkt naar dezelfde wijzerplaat op televisie.

De gewoonte zou in 1909 zijn ontstaan, toen een overvloedige oogst in Alicante de druif goedkoop maakte, al duikt ze in kranten van een kwarteeuw eerder al op als spot van gewone madrilenen op de rijke families die hun oudjaar met champagne en druiven vierden.

Loop langs de Casa de Correos het plein af en neem de Calle Mayor, die je in een paar minuten bij een ommuurd plein met portieken brengt.