De hoek van de toneelspelers

Miguel de Cervantes stierf in april 1616 in een huis op deze hoek, op nummer 2. Hij had het gehuurd, zoals hij zijn hele leven huurde, en in 1833 is het gesloopt, dus wat je ziet is jonger dan het verhaal dat eraan vastzit. Een jaar eerder was het tweede deel van Don Quichot verschenen, het boek dat hem beroemd maakte zonder hem rijk te maken.

Diezelfde hoek had een tweede functie. Aan de gevel hangt een plaquette die vertelt dat hier in de tijd van de Habsburgers het mentidero de los Representantes lag, de leugenhoek van de toneelspelers. Madrid had een handvol van die plekken waar mensen nieuws kwamen halen en nieuws kwamen maken, een vorm van mondelinge journalistiek met alle gevolgen van dien. Bij het paleis stonden de mensen die iets van de koning wilden, op de trappen van San Felipe hoorde je wat er in de koloniën gebeurde, en hier stonden de acteurs, de schrijvers en de theaterbazen. Er gebeurde meer dan praten, want op deze stoep sloten gezelschappen hun contracten met de pachters van de corrales.

De plaquette hangt boven ooghoogte, dus de meeste voorbijgangers lopen er onderdoor.

De Calle de Cervantes voert naar het oosten; nummer 11 ligt halverwege.