Gran Via

Veertien straten verdwenen voorgoed om deze boulevard mogelijk te maken, en ruim driehonderd huizen gingen tegen de vlakte. Op 4 april 1910 gaf Alfonso XIII met een zilveren houweel de eerste klap, en pas twintig jaar later was de hele lijn af, in drie etappes die je aan de gevels nog kunt aflezen. Er werd zo lang en zo luidruchtig gebouwd dat er in de jaren twintig een zarzuela over verscheen waarin de gesloopte buurten hun beklag doen.

Wat ervoor terugkwam was de eerste straat van Spanje die zich met New York mat. Het Telefónica-gebouw, een stuk verderop rechts, was bij de oplevering in 1929 met negenentachtig meter de hoogste wolkenkrabber van Europa buiten de Sovjet-Unie. Het bioscooppaleis op de hoek boven je dateert van 1933, en het reclamebord op het dak hoort er sinds de jaren zeventig bij, inmiddels zo onlosmakelijk dat het bij een restauratie beschermd is gebleven.

Hier houdt de wandeling op, midden op de drukste straat van de stad.

Diezelfde toren van de Telefónica diende in de burgeroorlog als uitkijkpost van de Republiek en tegelijk als richtpunt voor de artillerie aan de overkant van de stad, en daar gaat een andere wandeling van ons over. De Puerta del Sol, waar je zo weer staat, is het beginpunt van onze wandeling over de dag dat Madrid tegen Napoleon in opstand kwam.

De weg terug is kort. Neem tegenover je de Calle Preciados, de winkelstraat die rechtstreeks op de Puerta del Sol uitkomt, en binnen vijf minuten sta je weer bij de beer.