De fontein aan het eind van een Romeinse leiding

De Trevi hoor je eerder dan je hem ziet, omdat hij tegen de achterkant van een gewoon woonblok is geplakt in een straat die er veel te smal voor is. Dat is ook de verrassing: een gevel van dertig meter breed in een steeg waar je bijna per ongeluk tegenaan loopt.

Het water erachter is ouder dan alles wat je ziet. De Acqua Vergine werd in 19 voor Christus aangelegd, loopt grotendeels ondergronds en kwam daardoor als enige Romeinse aquaduct de eeuwen van belegeringen door, want vijandelijke legers braken graag aquaducten af en lieten met rust wat ze niet konden zien.

Rechtsboven zit een reliëf waar vrijwel niemand naar kijkt, omdat de paarden en de zeegod in het midden alle aandacht nemen. Het toont een jong meisje dat dorstige soldaten de bron wijst, het verhaal waar de leiding haar naam aan dankt.

Rechts, bij het begin van de balustrade, staat een grote stenen vaas die niets draagt. Een kapper in het huis erachter zou zich dagelijks luidkeels over de bouw hebben beklaagd, waarop de architect het ding precies in zijn uitzicht liet zetten. Romeinen noemen hem nog altijd de azenbeker.

Neem Via delle Muratte recht tegenover de fontein, steek de drukke Via del Corso over en houd aan tot je voor een kerk met een breed trapje staat.