De koepel van Borromini

De ruimte binnen is kleiner dan een van de pijlers van de Sint-Pieter, en toch komt ze nergens tot stilstand. De muren golven, de zuilen staan schuin ten opzichte van elkaar, en waar je ook gaat staan blijft de plattegrond zich onttrekken aan een simpele vorm.

De koepel is waar Borromini zijn beste truc uithaalde. Het gewelf is bezet met kruisen, zeshoeken en achthoeken die naar boven toe kleiner worden, waardoor het oog meer diepte leest dan er is. Het licht komt uit vensters die vanaf de vloer onzichtbaar blijven, zodat de koepel van binnenuit lijkt op te lichten.

Alles is wit. De orde van de ongeschoeide trinitariërs leefde van aalmoezen en had geen geld voor marmer of goud, en Borromini werkte er grotendeels voor niets aan. Hij bleef er zijn leven lang op terugkomen, en zei later dat zijn hele opvatting van architectuur in dit gebouw zat.

Naast de kerk ligt een kleine kloosterhof, ook van zijn hand, met afgeronde hoeken en een balustrade waarvan de spijlen om en om op hun kop staan.

Zodra we weer buiten staan, steken we het kruispunt over en lopen we zuidwaarts tot de volgende kerk aan onze linkerhand.