De ochtend van 11 september

Op het plein aan het eind van deze brug stond het schavot, en op de ochtend van 11 september 1599 stond de stad hier vol.

Lucrezia ging als eerste. Beatrice volgde, tweeëntwintig jaar oud. Haar broer Giacomo onderging een zwaardere straf, omdat hij als man en als aanstichter werd gezien. De jongste broer, Bernardo, was nog een kind en werd gedwongen toe te kijken, waarna hij naar de galeien ging.

De belangstelling was enorm. Het was warm, en er stierven mensen in de menigte door de hitte en het gedrang. Onder de toeschouwers bevond zich volgens de overlevering de jonge Caravaggio, en kort daarna verschenen in zijn werk onthoofdingen die hij eerder niet schilderde.

De lichamen werden naar twee kerken gebracht. Beatrice ligt in San Pietro in Montorio op de Gianicolo, onder de vloer, zonder steen met haar naam erop. Die anonimiteit was onderdeel van het vonnis.

Het verhaal bleef. Shelley schreef er een toneelstuk over, Stendhal en Dickens bezochten de plek, en een portret dat lange tijd als het hare werd aangewezen hing jarenlang in het Palazzo Barberini, al denken kunsthistorici nu dat het iemand anders voorstelt.

En er is de legende: dat Beatrice elk jaar in de nacht van 11 september over deze brug loopt, met haar hoofd in haar handen.

We steken de brug over naar de ronde burcht en lopen door naar de ingang aan de rivierzijde.