De ovaal van Bernini

Je komt binnen aan de lange kant van een ovaal, zodat het altaar meteen tegenover je ligt en de hele ruimte zich in één oogopslag geeft. Dat is precies omgekeerd aan de kerk tweehonderd meter verderop, waar de ovaal in de lengte ligt en je er als het ware doorheen moet lopen.

Alles is hier gemaakt van gekleurd marmer, verguld stucwerk en gericht licht, en Bernini zette die drie in als onderdelen van één voorstelling. Boven het altaarstuk breekt de heilige Andreas door de omlijsting heen en stijgt hij richting het gewelf, waar engelen van stuc hem opwachten in het licht dat door een verborgen venster valt.

De koepel daarboven loopt in ribben naar een lantaarn, met putti die over de rand hangen. Wie even blijft staan ziet hoe het licht in de loop van de dag over het goud schuift, want de ramen zijn met opzet zo geplaatst.

Volgens zijn zoon zat Bernini hier op latere leeftijd soms uren, puur omdat dit het enige gebouw was waarover hij tevreden bleef.

Vanaf de kerk lopen we terug naar het kruispunt met de vier fonteinen en nemen we Via del Quirinale naar het westen, langs het paleis, tot het grote plein met de obelisk en de twee ruiters.