De rots en de vrouwen

Onder deze rand zit de Tarpeïsche rots, en die dankt haar naam aan het vervolg van het verhaal.

De stad zat vol mannen en had nauwelijks vrouwen, dus nodigde Romulus de buurvolken uit voor een feest met spelen. Tijdens de voorstelling grepen zijn mannen op een teken de ongetrouwde dochters van de Sabijnen en voerden ze mee. Het woord dat de bronnen gebruiken betekent roven, en de latere schilderkunst heeft er een nogal galant tafereel van gemaakt dat het niet was.

De Sabijnen kwamen terug met een leger. Ze kregen de burcht op deze heuvel in handen door Tarpeia, de dochter van de bevelhebber, die hun de poort opende in ruil voor wat ze aan hun linkerarmen droegen, en daarmee hun gouden armbanden bedoelde. De Sabijnen gaven haar wat ze aan die arm droegen: hun schilden, waaronder ze haar bedolven. Verraders werden daarna eeuwenlang van deze rots gegooid.

Terwijl de twee legers tegenover elkaar stonden, gebeurde het enige in dit verhaal waar niemand op had gerekend. De geschaakte vrouwen liepen het slagveld op en gingen tussen hun echtgenoten en hun vaders in staan, met het argument dat ze hoe dan ook zouden verliezen. De partijen sloten vrede en de twee volken gingen samen verder, met een tijdlang twee koningen naast elkaar.

Vanaf hier lopen we terug naar het midden van het plein, naar de zuil bij de trap.