De waarschuwingen

Caesar woonde niet ver hiervandaan, in een ambtswoning op het Forum die bij zijn functie als hogepriester hoorde, en de ochtend van die vijftiende maart verliep daar allesbehalve rustig.

Zijn vrouw Calpurnia had slecht geslapen en gedroomd dat hij stervend in haar armen lag. Ze smeekte hem thuis te blijven. De offerdieren die die ochtend werden geslacht leverden volgens de priesters ongunstige voortekenen, en een waarzegger had hem weken eerder gewaarschuwd voor de Iden van maart, de vijftiende dag van de maand.

Caesar twijfelde en besloot de zitting af te zeggen. Toen kwam Decimus Brutus, een van de samenzweerders en een man die hij vertrouwde, hem persoonlijk ophalen met het argument dat de senaat op hem wachtte en dat het gênant zou zijn om vanwege een droom weg te blijven.

Hij ging mee. Onderweg kreeg hij nog een rol perkament in zijn handen gedrukt door een Griekse leraar die de hele samenzwering kende en op schrift had gezet. Caesar hield hem vast zonder te lezen.

Opvallend genoeg had hij zijn lijfwacht van Spaanse soldaten kort daarvoor afgedankt, met het argument dat het beter is één keer te sterven dan altijd bang te zijn.

Vanaf hier lopen we dezelfde straat terug naar het zuiden, naar de westkant van het plein waar je begon.