De wolvin en de herder

Ergens onder deze helling lag de Lupercal, de grot waar het dier de kinderen zou hebben gevonden.

Een wolvin, net bevallen, hoorde ze huilen en zoogde ze, en een specht bracht voedsel. Allebei waren het dieren van Mars, dus voor Romeinse oren bevestigde dat meteen wie de vader was. Daarna vond de herder Faustulus de tweeling, nam ze mee naar huis en voedde ze samen met zijn vrouw op.

De jongens groeiden op deze heuvel op als herders, en volgens Livius ook als aanvoerders van een bende die rovers overviel en de buit onder hun vrienden verdeelde. Bij zo'n ruzie werd Remus gevangengenomen en voor Numitor gebracht, en daar viel het kwartje: de oude koning herkende in de twee jongemannen zijn kleinzoons. Samen zetten ze zijn broer af en gaven hem zijn troon terug.

De grot zelf kreeg een eigen cultus. Elk jaar in februari vierden de Romeinen hier de Lupercalia, waarbij jongemannen in geitenvel langs de voet van de heuvel renden en omstanders met riemen sloegen, wat vruchtbaarheid zou brengen. Dat feest hield het vol tot het einde van de vijfde eeuw na Christus.

Vanaf hier blijven we de straat volgen en klimmen we daarna de helling op, in de richting van het archeologisch terrein.