Drieëntwintig steken

Rond het middaguur kwam Caesar aan bij de zaal, en daarmee eindigde de ochtend.

Marcus Antonius, zijn naaste bondgenoot en de enige aanwezige die gevaarlijk kon worden, werd bij de ingang in een gesprek gehouden door een van de samenzweerders.

Binnen trad een senator op hem toe met een verzoekschrift over zijn verbannen broer, en terwijl Caesar dat afwees drongen de anderen om hem heen. Iemand trok zijn toga van zijn schouder, en de eerste steek kwam in zijn hals.

Wat volgde was chaotisch. De mannen staken tegelijk en in de verwarring raakten ze ook elkaar, en Brutus liep een wond aan zijn hand op. Van de drieëntwintig wonden was er volgens de arts die het lichaam onderzocht maar één dodelijk.

De beroemdste zin van die middag komt uit een toneelstuk. Shakespeare schreef er ”et tu, Brute” van, terwijl de Romeinse bronnen zeggen dat Caesar niets zei, of in het Grieks iets als ”ook jij, kind”, waarmee hij zijn verbazing uitte over de man die hij had gespaard.

Toen het voorbij was, lag hij aan de voet van het standbeeld van Pompeius. De andere senatoren vluchtten de zaal uit, de moordenaars liepen met hun messen omhoog de straat op, en de stad bleef achter zonder iemand die wist wat er nu moest gebeuren.

We nemen Via delle Botteghe Oscure naar het oosten en lopen door tot het open terrein van het Forum.