Het veld waar de stad in paste

Bij de wagenrennen in het Circus Maximus keken naar schatting tweehonderdvijftigduizend mensen toe, meer dan in welk stadion ook dat daarna is gebouwd, en van die tribunes is dit grasveld van zeshonderd meter overgebleven, de grootste lege ruimte in het centrum van Rome.

De races gingen tussen vier stallen met elk hun kleur: rood, wit, groen en blauw. Toeschouwers waren hun hele leven aan één kleur verbonden, er werd om geld en soms om bloed gevochten, en succesvolle menners verdienden meer dan senatoren. Eén van hen, Gaius Appuleius Diocles, stopte na vierentwintig jaar met een vermogen waar je een leger van kon betalen.

In het midden liep een lange stenen middenberm met beelden, bassins en obelisken erop. De obelisk die daar stond staat nu op Piazza del Popolo, en een tweede is in de zestiende eeuw naar het plein bij de Lateraanse basiliek verhuisd.

De flauwe verhoging in het midden van het veld is de moeite van het zoeken waard, want daar liep die middenberm. Aan de lange kant zie je de helling van de Palatijn, en halverwege zaten de keizerlijke paleizen met een loge die rechtstreeks op de baan uitkeek, zodat de keizer kon kijken zonder het gebouw te verlaten.

Vandaag is het een veld met hardlopers en soms een concert voor tienduizenden, wat dichter bij de oorspronkelijke functie ligt dan het op het eerste gezicht lijkt.

Langs de noordkant van het veld lopen we richting de Tiber, tot het pleintje met de ronde tempel.