

Een stadspoort die op zichzelf staat, zonder muur eraan vast en zonder weg eronderdoor, is een merkwaardig ding om tegen te komen. Toch stond hier generaties lang het icoon van de stad, aan de kop van de Delftsevaart.
Pieter de Swart, hofarchitect van stadhouder Willem IV, ontwierp de poort in 1764, vooral bedoeld om de stad te verfraaien. Rotterdam had er ooit tien van, en tegen het einde van de negentiende eeuw was deze de laatste die nog overeind stond, vereeuwigd op schilderijen, tegeltjes en dienbladen.
Het verkeer rond het Hofplein werd haar ondergang. In 1938 besloot de stad de poort steen voor steen af te breken en een eindje verderop weer op te bouwen, en halverwege die verhuizing viel het bombardement. De fundamenten op de nieuwe plek en de opgeslagen beeldhouwwerken raakten zo zwaar beschadigd dat herbouw van tafel ging.
Wat je hier ziet is daarom de herinnering aan een poort. Kunstenaar Cor Kraat bouwde haar in 1995 op ware grootte na in open stalen profielen, met daartussen de originele brokstukken die al die jaren in een opslagplaats bewaard bleven.
Loop eromheen en zoek de vier figuren van de oude poort terug: de handel, de stadsmaagd, de Maas en de Rotte. In steen stonden ze er ooit uitbundig bij, hier keren ze gestileerd terug.
We steken terug naar de Coolsingel en volgen die zuidwaarts, met de lange bakstenen voorkant van het stadhuis aan je linkerhand.
Heb je suggestie voor dit verhaal?