

Vanaf dit plein begint de stad die het vuur heeft overleefd, want de brandgrens loopt er vlak langs, en in de straten ten zuiden en westen hiervan staan gewoon nog panden van voor de oorlog, met kroonlijsten en erkers die je in het centrum nergens meer tegenkomt.
Onder je voeten ligt iets wat Rotterdam als eerste Nederlandse stad had. In 1968 opende hier de metro, aangelegd in een open sleuf die daarna weer werd dichtgelegd, dwars door grond die na de oorlog toch braak lag. Amsterdam zou er nog vijftien jaar over doen, en andere steden hebben er nooit een gekregen. Dat Rotterdam de eerste was, komt rechtstreeks voort uit die lege ondergrond: wie opnieuw begint, kan onder de stad door graven zonder ergens een fundering tegen te komen.
De luifel boven de ingang is in de loop der tijd vervangen, maar de trap zelf gaat nog precies zo de diepte in als in het openingsjaar.
We lopen noordwaarts langs het water van de singel, en na een paar honderd meter staat er een bronzen man midden op het gras.
Heb je suggestie voor dit verhaal?