
Het plein onder je voeten ligt ruim een meter boven het maaiveld, met een parkeergarage eronder, en de vloer is grotendeels van staal en rubber in plaats van steen, waardoor het hier anders klinkt dan op welk ander plein in de stad ook.
Adriaan Geuze en zijn bureau West 8 ontwierpen het in 1996 als een leeg podium, met vier rode masten die naar het voorbeeld van havenkranen over de vloer hangen en verder alleen ruimte. Die leegte is het ontwerp, want een plein dat vol staat kan nooit meer iets anders worden dan wat het is.
Dat Rotterdammers er decennialang over mopperden hoort erbij. Een plek die met opzet open blijft, vraagt van de stad dat ze hem zelf vult.
Vanaf de zuidkant lopen we tussen de lage winkelblokken door, de straat in die de reden was dat de rest van Europa hier kwam kijken.
Heb je suggestie voor dit verhaal?