
Ruimte was het enige waar Rotterdam ineens volop over beschikte. Toen het puin eenmaal was geruimd, lag het centrum er als een vlakte van zo'n tweeënhalve kilometer breed, en konden de planners erop tekenen wat ze wilden.
Wat ze tekenden staat om je heen. Het Weena was voor de oorlog een bescheiden straat en werd de boulevard die westwaarts naar het station loopt. Het Hofplein veranderde in een rotonde die een dorp zou kunnen opslokken, met in het midden de fontein die er in de jaren vijftig kwam, 's avonds verlicht en sindsdien omringd door verkeer. Generaties Rotterdammers zijn dat water in gesprongen zodra Feyenoord iets won.
De leegte voelt bewust gekozen, en dat was ze ook. Rotterdam vond dat een stad die klein wordt herbouwd er altijd uit zou blijven zien als een stad die iets verloren heeft, en bouwde daarom groot, met torens en afstanden die geen ander Nederlands centrum kent.
Draai hier een rondje op je plek en je ziet die keuze het duidelijkst: hoogbouw in elke richting en nauwelijks een daklijn van voor de oorlog.
Vanaf hier lopen we oostwaarts naar het Haagseveer, waar aan de overkant van het water een stenen poort op zichzelf staat.
Heb je suggestie voor dit verhaal?