De Rampjaren

Op de avond van 1 augustus 1674 trok er een windhoos over Utrecht die er een kwartier over deed om de stad onherkenbaar te maken. Daken gingen eraf, gevels sloegen tegen de straat, bomen kwamen met wortel en al uit de grond, en de spitsen van de Pieterskerk en de Jacobitoren knakten alsof het luciferhoutjes waren. Hier, op de plek waar je nu over een lege ruimte uitkijkt, stortte het schip van de Dom in, het schip waarover je bij de toren hoorde dat het nooit is overwelfd.

Weken later lag het puin er nog, want repareren kostte geld en dat was er niet meer. Twee jaar eerder hadden de Fransen de stad leeggehaald, en toen ze eindelijk vertrokken eisten ze nog vierhonderdvijftigduizend gulden terwijl Utrecht er tweehonderdvijftigduizend had. Voor het verschil namen ze veertien inwoners mee als gijzelaar.

Het vreemdste kwam daarna. Terwijl de stad feestvierde omdat de bezetter weg was, marcheerde het Staatse leger binnen met de beschuldiging dat de Utrechters zich te makkelijk hadden overgegeven, en maandenlang mocht de stad niet meepraten in de Republiek die ze zelf had helpen oprichten.

De ruïne bleef liggen tot ver in de negentiende eeuw. We lopen nu langs de Domstraat naar het Janskerkhof, waar je hoort wie er in deze stad eeuwenlang de echte macht had.