Het Griftpark

Onder de speeltuin, de skatebaan en de kinderboerderij ligt een van de zwaarst vervuilde bodems van Nederland.

Vanaf het midden van de negentiende eeuw stortten Utrechters hier hun huisvuil, en vanaf 1860 maakte de gemeentelijke gasfabriek op ditzelfde terrein stadsgas uit steenkool. Bijna een eeuw lang. Na de vondst van het aardgas bij Slochteren sloot de fabriek aan het eind van de jaren vijftig en bleef het terrein braak liggen.

Buurtbewoners voerden actie voor een park, en in 1979 begon de aanleg. Een jaar later kwam de ontdekking: de grond zat vol resten van de gasproductie. De hekken gingen eromheen en Utrecht noemde het vijftien jaar lang het Gifpark.

De oplossing was de vervuiling inpakken. Onderin ligt een ondoordringbare kleilaag, eromheen staan betonnen wanden tot zo'n zestig meter diep, en bovenop kwamen grind, folie, zand en schone grond. Het grondwater eronder wordt weggepompt en gezuiverd, en dat gebeurt nog steeds. In 1999 ging het park open, met bomen die bewoners zelf plantten.

Daarna kwam er een verrassing bij. In de bodem bleek een bacterie te leven die zich met de vervuiling voedt. Hij heeft inmiddels een eigen naam: de Griftparkbacterie.

Benieuwd wat er nog meer onder Utrecht ligt? Loop eens een van onze wandelroutes door de stad.