Wijk C

In januari 1795 marcheerden Franse troepen Utrecht binnen, en duizenden militairen moesten ergens slapen. Om de inkwartiering te regelen werd elk huis in de stad geteld en genummerd. De wijknamen waren voor de Fransen onuitspreekbaar, dus kregen de wijken een letter. Handvoetboog, Bloedkuil, Turkije, Pekstokken en Zwarte Knechten verdwenen van de kaart.

Toen de Fransen weg waren, kwamen de oude namen terug. Op één na. Handvoetboog bleef Wijk C, en zo heet de buurt ruim twee eeuwen later nog steeds.

Het was de dichtstbevolkte buurt van de stad. Rond 1866 woonden er bijna achtduizend mensen, in een Utrecht van zo'n achtenvijftigduizend inwoners. Toen dat jaar de cholera uitbrak, begon de sanering. Krotten gingen tegen de vlakte en bewoners verkasten. Halverwege de jaren vijftig waren er nog ongeveer vijftienhonderd Wijk C-ers over, en de plannen liepen door: doorbraken, kantoren, en later de Catharijnebaan onder Hoog Catharijne.

In 1974 richtten bewoners het Wijk C Komitee op, met de leus dat er gestopt moest worden met slopen. Twaalf jaar actievoeren leverde woningen op waar kantoren gepland stonden. Aan de Willemstraat zit sinds 1987 een steen in de gevel: het hart klopt door.

Verder wandelen? Er staan wandelroutes door Utrecht voor je klaar, met onderweg verhalen als dit.